Islamitische terreurgroep onthoofdt boeddhistische jongens in Thailand; afgelopen jaren al 4000 slachtoffers
Ingediend door copywriter op 20 juli, 2011
Thailand, juli 2011
In de drie zuidelijkste provincies van Thailand: Pattani, Yala en Narathiwat is sinds de verkiezingen het geweld van islamitische groepen weer toegenomen. Onlangs werd een boeddhistische familie vermoord en twee boeddhistische jongens onthoofd door de Pattani Islamic guerrillas.
De Pattani islamisten verspreidden een pamflet in de regio met de tekst: ‘We zullen alle boeddhisten vermoorden, verbranden en vernietigen. Jullie zullen hier nooit in vrede leven’. En: ‘De Pattani islamic guerillas gaan door met het doden van ongelovigen tot Pattani een islamitische staat is’.
Pattani, Yala en Narathiwat liggen aan de grens met Maleisië en de meerderheid van de bevolking is moslim. Madrassa’s hersenspoelen jonge islamitische kinderen. Islamitische terroristische organisaties uit Pakistan en Bangladesh stoken de conflicten op.
In de afgelopen 7 jaar hebben islamitische terreurgroepen ruim 4000 slachtoffers gemaakt onder politieagenten, leraren en boeddhistische monniken, omdat ze een denkwijze zouden verspreiden die haaks staat op de islam.
woensdag 20 juli 2011
zaterdag 16 juli 2011
WE ZULLEN HEN GOED BEHANDELEN
16-07-11
In 2050 nog slechts 8 procent van Walen katholiek
Uit een studie uitgevoerd door Adrass (Association pour le Développement de la Recherche Appliquée en Sciences Sociales) over religie in Wallonië, blijkt dat het katholieke geloof al veertig jaar in vrije val is. Verwacht wordt dat de desinteresse in het katholicisme ook de volgende decennia verder zal toenemen. Vers L'Avenir bericht over de studie.
Tussen 1967 en 2008 is het aantal dopen gedaald van 92,8 pct tot 54 pct. Trouwen voor de kerk verminderde in Wallonië van 83,5 pct tot 28,8 pct. Een kerkbezoek op zondag nam af van 33,9 pct tot 7,4 pct.
Adrass ziet geen verbetering voor de toekomst. De dalende tendens van de jongste tien jaar zou zich alleen maar voortzetten, zo wordt verwacht. Het aantal katholieken in Wallonië zal afnemen tot 17 pct in 2030 en slechts 8,4 pct twintig jaar later.
In de cijfers zijn enkel de praktiserende katholieken opgenomen. (belga/mvl)
We kunnen ons daarbij nog afvragen of doopsel, huwelijk en begrafenis nog kerkelijke rituelen zijn. Deze sacramenten worden allang van hun gelovige betekenis ontdaan en louter als ceremonie gezien. God is nooit aanwezig aan de feesttafel.
In 2050 nog slechts 8 procent van Walen katholiek
Uit een studie uitgevoerd door Adrass (Association pour le Développement de la Recherche Appliquée en Sciences Sociales) over religie in Wallonië, blijkt dat het katholieke geloof al veertig jaar in vrije val is. Verwacht wordt dat de desinteresse in het katholicisme ook de volgende decennia verder zal toenemen. Vers L'Avenir bericht over de studie.
Tussen 1967 en 2008 is het aantal dopen gedaald van 92,8 pct tot 54 pct. Trouwen voor de kerk verminderde in Wallonië van 83,5 pct tot 28,8 pct. Een kerkbezoek op zondag nam af van 33,9 pct tot 7,4 pct.
Adrass ziet geen verbetering voor de toekomst. De dalende tendens van de jongste tien jaar zou zich alleen maar voortzetten, zo wordt verwacht. Het aantal katholieken in Wallonië zal afnemen tot 17 pct in 2030 en slechts 8,4 pct twintig jaar later.
In de cijfers zijn enkel de praktiserende katholieken opgenomen. (belga/mvl)
We kunnen ons daarbij nog afvragen of doopsel, huwelijk en begrafenis nog kerkelijke rituelen zijn. Deze sacramenten worden allang van hun gelovige betekenis ontdaan en louter als ceremonie gezien. God is nooit aanwezig aan de feesttafel.
donderdag 14 juli 2011
NA HET LEZEN VAN ALAIN DE BOTTON
Na het lezen van ALAIN dE BOTTON:
religie voor ATHEISTEN
Wie een boek wil schrijven moet aan twee voorwaarden voldoen. Ten eerste moet hij een boek schrijven. Ten tweede moet hij dat geplaatst zien te krijgen bij een uitgever die het op zijn beurt wil verkopen aan mensen die het willen lezen. De eerste voorwaarde is niet strikt noodzakelijk: er is een al dan niet eerbaar beroep ontstaan dat ghostwriter heet.
Alain de Botton heeft geen ghostwriter, een ghostwriter voor Alain de Botton bestaat niet. Enerzijds omdat hij aan een hoog tempo boeken produceert, hij is nu aan zijn 10e toe, anderzijds omdat zijn ideeën zo speels-ernstig zijn dat een ghostwriter alles zal verknoeien. Ik ken zijn boeken, het zijn boeken naar mijn hart. Ze hebben een slappe kaft, geen blinkend papier, tussen de tekst verschijnen er niet voortdurend cijfertjes die je verplichten achteraan te gaan neuzen om daar meestal een uitdrukking te vinden waar je niets van snapt. In het slechtste geval staat er achteraan ook nog een boekenlijst met enkele duizenden titels waarvan de auteur hoopt dat je gelooft dat hij die allemaal heeft gelezen. In werkelijkheid heeft hij een uurtje zitten googlen. In een goed boek kun je ook schrijven, liefst met een potlood. Je zet dan vraagtekens en uitroeptekens en woorden die na een paar jaar onleesbaar en zonder betekenis zijn geworden. Zo hoort dat, zo wordt een boek na verloop van jaren een Boek.
Religie voor atheïsten is zo een boek, het geeft trouwens nog een bijkomend voordeel: er staan massa's ouderwetse prentjes in. Prentjes die me doen denken aan de Larousse encyclopedie: zwart-wit en met de eigenschap dat je er blijft naar kijken. Je vergeet zelfs dat er ook letters in het boek staan. Maar terug naar het boek waar we het over hebben, waar iedere intellectueel het over heeft. Waar atheïsten en religieuzen over bekvechten. Religieuzen zien het als een toegeving van een atheïst, het bewijs dat de religieuzen gelijk hebben, altijd gelijk hebben. Zoiets als die atheïst die zich op zijn doodsbed bekeerd. Atheïsten hebben het met het boek heel wat moeilijker. Dat is niet erg want atheïsten zijn gewoon te denken en niet blindelings te geloven. Onze meneer de Botton heeft het niet gemakkelijk gemaakt. In eerste instantie dacht hij niet aan atheïsten maar aan de tweede regel van het boekbedrijf (zie hierboven: het boek moet verkocht worden). Een boek moet een aanlokkende titel hebben, dat doet verkopen. Wie koopt nu een boek over de ontologie van het Sein in de post-pre-natale dimensie? Ach, ik heb al zo een boek, geef me maar dat boek over religie en artiesten. Ziet er veel leuker uit.
Heeft de Botton zijn rede over de haag gegooid, heeft hij het goddelijk licht gezien? In het eerste hoofdstuk zet hij de puntjes op de I. Hij stelt klaar en duidelijk "mijn overtuiging dat God niet bestaat werd nooit aan het wankelen gebracht." Met christenen discussiëren of God bestaat is een leuk tijdverdrijf, maar niet echt spannend meer. Wat doe je dan, als je tot de conclusie gekomen bent dat God uiteraard niet bestaat? Tussen erop af te geven en zich er aan te onderwerpen is er een derde weg: de vrijheid concepten te ontdekken om kwellingen te verzachten. We kunnen religie gebruiken zonder de bovennatuurlijke inhoud van goden, engelen en kabouters te onderschrijven. We moeten beseffen dat we religies hebben uitgevonden om in twee essentiële , nog altijd aanwezige behoeften te voorzien:
- op harmonieuze wijze in gemeenschappen samen te leven. Ik kan hier de schrijver moeilijk volgen. 99,9% van de oorlogen hebben op één of andere manier met religieuze scheidslijnen te maken, zelfs als de werkelijke oorzaak, zoals meestal, economisch is.
- de behoefte om het hoofd te bieden aan afschuwelijk leed. De onderliggende stelling is niet dat secularisme verkeerd is, maar dat we verkeerdelijk ook afstand hebben genomen van een aantal van de nuttigste en aantrekkelijkste aspecten van de godsdiensten. Herhaaldelijk stelt AdB dat atheïsme kil is, juist maar kil. De rede geeft slechts weinig troost, ze verklaart louter. Alain is in buitenlandse kostscholen opgevoed en is een ‘nerd’. Zonder aan Flairpsychologie te doen ligt hier misschien een splinter van de complexe mens die hij is. Een mens die troost zocht en niet vond in de rede of waar hij ook mocht zoeken. En ze dan vond voor een majestueus schilderij op de tonen van Gregoriaanse kerkzangen met als decor het geluid van opengalmende deuren en de exotische geur van wierook?
Alain de Botton schakelt de zelfverdediging in en werpt vooruit dat noch de religieuzen, noch de ongelovigen zullen nalaten zich te ergeren aan zijn boek. Voor de religianten is religie geen buffet met hapjes waar je uit neemt wat je lust en de rest laat voor wat het is. Laten we voor de gemoedsrust maar even buiten beschouwing dat de kerk al eeuwenlang uitsluitend aan buffetmaaltijden doet. Godsdienst à la tête du client, kijken we maar hoe kerkelijke plechtigheden soms nog moeilijk kerkelijk te noemen zijn. We kunnen deze kritiek van de kerk niet ernstig nemen, want ze spelen zelf in die divisie. Dus mogen we kiezen uit hun buffet en mogen we die goden en engelen laten liggen, we lusten geen lucht. Sommige atheïsten steigeren al van zodra ze, al zij het nog van ver, de geur van een pastoorsrok gewaar worden. Zij krijgen het antwoord dat religie geen eigendom is van de godsdiensten. Het is onze eigendom, de gelovigen hebben de religie (met uitzondering van het geloof in bovennatuurlijke scheppers) van ons gestolen. Het zou ons te ver leiden ze allemaal op te sommen, daar zijn al dikke boeken over geschreven. Denken we maar aan de midwinterfeesten die ze gestolen hebben en Kerstmis noemden. We nemen dit feest terug over en laten die kleine over aan het klooster. De kapelletjes, de kruisen langs de weg., …. Ooit waren ze onze heilige bomen waaronder we rechtspraak hielden en feesten met massa’s everzwijnen. Ooit waren het gerespecteerde bronnen met zuiver water, nu hebben ze er een kruisbeeld geplaatst. Geef ons ons zuiver water terug. Het is zelfs niet belangrijk te weten of er tweeduizend jaar geleden een maagd een god heeft gebaard. Naar alle waarschijnlijkheid niet, maar we weten wel dat het geloof in dit wonderlijk verschijnsel gedurende 2000 jaar ontelbare mensen troost heeft gebracht. Geen oplossing, er is nergens een been terug aangegroeid of een doodzieke (laat staan een dode) weer springlevend geworden. Wat het bestuderen waard is, dat zijn niet de mirakels maar de troost die de religie biedt. Wij, arme seculieren zijn voor troost bij immens verdriet afhankelijk van vrienden en familie. Maar bidden voor een foto van de heilige Vermeersch zal ons geen troost geven.
Zo stelt de Botton dat we moeten terug in handen nemen wat ze ons hebben afgenomen. Maar moeten we nu rooftochten naar de kerken ondernemen en de kunst terug seculier bezit maken? Op korte termijn is dit waarschijnlijk niet te verwezenlijken. Maar dat belet ons niet van kunst te genieten, want het is onze kunst. We moeten Michelangelo of Rubens niet beschimpen omdat ze hoofdzakelijk christelijke motieven maakten. Maar hoe mooi zijn ze niet, onze Rubens en Michelangelo. Alain de Botton spreekt op dezelfde basis nog over architectuur, ceremonies, instituten, onderwijs, goedheid, … Laat ons ook nieuwe kunst en architectuur maken, maar laten we tegelijk en in afwachting gebruik maken van de schoonheid van de kathedraal die er al 750 jaar.
Soms trapt de Botton in de val van de selectiviteit van de gelovigen. Soms krijg je de neiging te denken dat alle goede en schone zaken op aarde vanuit de religie komen, dat de seculieren de schoonheid en de kunst hebben weggeworpen samen met de goden. Niets is minder waar. De periode van 2000 jaar waarin de westerse mensheid evolueerde van Kelt tot homo nintendus, was een periode waarin de ontwikkeling en wetenschap geremd werden door het geloof, waarin schijnheiligheid de kleine man steeds weer in armoede, ziekte en dood dreef. Dat er in die omstandigheden nog schoonheid overbleef, dat is een echt mirakel. Maar geen mirakel dat we aan een god te danken hebben maar uitsluitend aan onszelf.
Ivan Basyn
religie voor ATHEISTEN
Wie een boek wil schrijven moet aan twee voorwaarden voldoen. Ten eerste moet hij een boek schrijven. Ten tweede moet hij dat geplaatst zien te krijgen bij een uitgever die het op zijn beurt wil verkopen aan mensen die het willen lezen. De eerste voorwaarde is niet strikt noodzakelijk: er is een al dan niet eerbaar beroep ontstaan dat ghostwriter heet.
Alain de Botton heeft geen ghostwriter, een ghostwriter voor Alain de Botton bestaat niet. Enerzijds omdat hij aan een hoog tempo boeken produceert, hij is nu aan zijn 10e toe, anderzijds omdat zijn ideeën zo speels-ernstig zijn dat een ghostwriter alles zal verknoeien. Ik ken zijn boeken, het zijn boeken naar mijn hart. Ze hebben een slappe kaft, geen blinkend papier, tussen de tekst verschijnen er niet voortdurend cijfertjes die je verplichten achteraan te gaan neuzen om daar meestal een uitdrukking te vinden waar je niets van snapt. In het slechtste geval staat er achteraan ook nog een boekenlijst met enkele duizenden titels waarvan de auteur hoopt dat je gelooft dat hij die allemaal heeft gelezen. In werkelijkheid heeft hij een uurtje zitten googlen. In een goed boek kun je ook schrijven, liefst met een potlood. Je zet dan vraagtekens en uitroeptekens en woorden die na een paar jaar onleesbaar en zonder betekenis zijn geworden. Zo hoort dat, zo wordt een boek na verloop van jaren een Boek.
Religie voor atheïsten is zo een boek, het geeft trouwens nog een bijkomend voordeel: er staan massa's ouderwetse prentjes in. Prentjes die me doen denken aan de Larousse encyclopedie: zwart-wit en met de eigenschap dat je er blijft naar kijken. Je vergeet zelfs dat er ook letters in het boek staan. Maar terug naar het boek waar we het over hebben, waar iedere intellectueel het over heeft. Waar atheïsten en religieuzen over bekvechten. Religieuzen zien het als een toegeving van een atheïst, het bewijs dat de religieuzen gelijk hebben, altijd gelijk hebben. Zoiets als die atheïst die zich op zijn doodsbed bekeerd. Atheïsten hebben het met het boek heel wat moeilijker. Dat is niet erg want atheïsten zijn gewoon te denken en niet blindelings te geloven. Onze meneer de Botton heeft het niet gemakkelijk gemaakt. In eerste instantie dacht hij niet aan atheïsten maar aan de tweede regel van het boekbedrijf (zie hierboven: het boek moet verkocht worden). Een boek moet een aanlokkende titel hebben, dat doet verkopen. Wie koopt nu een boek over de ontologie van het Sein in de post-pre-natale dimensie? Ach, ik heb al zo een boek, geef me maar dat boek over religie en artiesten. Ziet er veel leuker uit.
Heeft de Botton zijn rede over de haag gegooid, heeft hij het goddelijk licht gezien? In het eerste hoofdstuk zet hij de puntjes op de I. Hij stelt klaar en duidelijk "mijn overtuiging dat God niet bestaat werd nooit aan het wankelen gebracht." Met christenen discussiëren of God bestaat is een leuk tijdverdrijf, maar niet echt spannend meer. Wat doe je dan, als je tot de conclusie gekomen bent dat God uiteraard niet bestaat? Tussen erop af te geven en zich er aan te onderwerpen is er een derde weg: de vrijheid concepten te ontdekken om kwellingen te verzachten. We kunnen religie gebruiken zonder de bovennatuurlijke inhoud van goden, engelen en kabouters te onderschrijven. We moeten beseffen dat we religies hebben uitgevonden om in twee essentiële , nog altijd aanwezige behoeften te voorzien:
- op harmonieuze wijze in gemeenschappen samen te leven. Ik kan hier de schrijver moeilijk volgen. 99,9% van de oorlogen hebben op één of andere manier met religieuze scheidslijnen te maken, zelfs als de werkelijke oorzaak, zoals meestal, economisch is.
- de behoefte om het hoofd te bieden aan afschuwelijk leed. De onderliggende stelling is niet dat secularisme verkeerd is, maar dat we verkeerdelijk ook afstand hebben genomen van een aantal van de nuttigste en aantrekkelijkste aspecten van de godsdiensten. Herhaaldelijk stelt AdB dat atheïsme kil is, juist maar kil. De rede geeft slechts weinig troost, ze verklaart louter. Alain is in buitenlandse kostscholen opgevoed en is een ‘nerd’. Zonder aan Flairpsychologie te doen ligt hier misschien een splinter van de complexe mens die hij is. Een mens die troost zocht en niet vond in de rede of waar hij ook mocht zoeken. En ze dan vond voor een majestueus schilderij op de tonen van Gregoriaanse kerkzangen met als decor het geluid van opengalmende deuren en de exotische geur van wierook?
Alain de Botton schakelt de zelfverdediging in en werpt vooruit dat noch de religieuzen, noch de ongelovigen zullen nalaten zich te ergeren aan zijn boek. Voor de religianten is religie geen buffet met hapjes waar je uit neemt wat je lust en de rest laat voor wat het is. Laten we voor de gemoedsrust maar even buiten beschouwing dat de kerk al eeuwenlang uitsluitend aan buffetmaaltijden doet. Godsdienst à la tête du client, kijken we maar hoe kerkelijke plechtigheden soms nog moeilijk kerkelijk te noemen zijn. We kunnen deze kritiek van de kerk niet ernstig nemen, want ze spelen zelf in die divisie. Dus mogen we kiezen uit hun buffet en mogen we die goden en engelen laten liggen, we lusten geen lucht. Sommige atheïsten steigeren al van zodra ze, al zij het nog van ver, de geur van een pastoorsrok gewaar worden. Zij krijgen het antwoord dat religie geen eigendom is van de godsdiensten. Het is onze eigendom, de gelovigen hebben de religie (met uitzondering van het geloof in bovennatuurlijke scheppers) van ons gestolen. Het zou ons te ver leiden ze allemaal op te sommen, daar zijn al dikke boeken over geschreven. Denken we maar aan de midwinterfeesten die ze gestolen hebben en Kerstmis noemden. We nemen dit feest terug over en laten die kleine over aan het klooster. De kapelletjes, de kruisen langs de weg., …. Ooit waren ze onze heilige bomen waaronder we rechtspraak hielden en feesten met massa’s everzwijnen. Ooit waren het gerespecteerde bronnen met zuiver water, nu hebben ze er een kruisbeeld geplaatst. Geef ons ons zuiver water terug. Het is zelfs niet belangrijk te weten of er tweeduizend jaar geleden een maagd een god heeft gebaard. Naar alle waarschijnlijkheid niet, maar we weten wel dat het geloof in dit wonderlijk verschijnsel gedurende 2000 jaar ontelbare mensen troost heeft gebracht. Geen oplossing, er is nergens een been terug aangegroeid of een doodzieke (laat staan een dode) weer springlevend geworden. Wat het bestuderen waard is, dat zijn niet de mirakels maar de troost die de religie biedt. Wij, arme seculieren zijn voor troost bij immens verdriet afhankelijk van vrienden en familie. Maar bidden voor een foto van de heilige Vermeersch zal ons geen troost geven.
Zo stelt de Botton dat we moeten terug in handen nemen wat ze ons hebben afgenomen. Maar moeten we nu rooftochten naar de kerken ondernemen en de kunst terug seculier bezit maken? Op korte termijn is dit waarschijnlijk niet te verwezenlijken. Maar dat belet ons niet van kunst te genieten, want het is onze kunst. We moeten Michelangelo of Rubens niet beschimpen omdat ze hoofdzakelijk christelijke motieven maakten. Maar hoe mooi zijn ze niet, onze Rubens en Michelangelo. Alain de Botton spreekt op dezelfde basis nog over architectuur, ceremonies, instituten, onderwijs, goedheid, … Laat ons ook nieuwe kunst en architectuur maken, maar laten we tegelijk en in afwachting gebruik maken van de schoonheid van de kathedraal die er al 750 jaar.
Soms trapt de Botton in de val van de selectiviteit van de gelovigen. Soms krijg je de neiging te denken dat alle goede en schone zaken op aarde vanuit de religie komen, dat de seculieren de schoonheid en de kunst hebben weggeworpen samen met de goden. Niets is minder waar. De periode van 2000 jaar waarin de westerse mensheid evolueerde van Kelt tot homo nintendus, was een periode waarin de ontwikkeling en wetenschap geremd werden door het geloof, waarin schijnheiligheid de kleine man steeds weer in armoede, ziekte en dood dreef. Dat er in die omstandigheden nog schoonheid overbleef, dat is een echt mirakel. Maar geen mirakel dat we aan een god te danken hebben maar uitsluitend aan onszelf.
Ivan Basyn
Abonneren op:
Posts (Atom)