zaterdag 3 maart 2012
vrijdag 30 december 2011
29-12-11
HET VERTREK
Mijn geest heeft mijn lichaam verlaten. Niet dat ik gestorven ben. Er is ook geen hoog oplopende ruzie geweest, zo iets met slaande deuren en glazengegooi. Nee, alles is rustig verlopen, bijna ongemerkt, een scheiding met wederzijdse toestemming.
Mijn kennissen hebben me er al lange tijd op gewezen dat er iets niet juist zat, spraken over onderhuidse spanningen die ze aanvoelden en de jolige sfeer die verdwenen was. En zo lag er deze morgen een briefje op tafel: Ben naar Feuerbach en Nietzsche op vakantie. Zoek me dus niet, je zult me niet vinden, verblijfplaats onbekend. Geld voor de eerste maanden ligt in de schuif, de koelkast zit vol en de diepvriezer kan het ook lang uitzingen.
Kroniek van een aangekondigde dood; onvoorwaardelijke toekomst; de dood van Isphahan, ... Allen kwamen ze op bezoek en vertrokken terug. Ze lieten alleen hun geschenken, of wat er van over bleef, achter: enkele lege flessen goedkope rode wijn, half-uitgekruimelde verpakkingen chips die meer lawaai maakten dan smakelijk waren. Na enkele dagen bleek al dat de strijd hopeloos was, de woning takelde af. Handdoeken waren uit de badkamer komen sluipen en hadden de weg terug niet meer gevonden. Uit de badkamer kwam trouwens een geur die niet van mij alleen was: ik kende mijn productieparfum-in-trieste-dagen maar al te goed. Nee, hier waren zatte deernen en woeste knapen gepasseerd, al dan niet samen en hadden inzicht in het buizenstelsel van de rioolafvoer gemist.
Het trappenhuis krulde zich toen ik het lichaam naar boven sleepte, naar wat gemeenlijk de slaapkamers, werden genoemd. Ze lagen er precies zoals ik ze me had voorgesteld: de lijken! De meesten bewogen lichtjes en kreunden zacht; uit sommigen ontsnapten gassen alsof ze te hard opgeblazen waren. Alhoewel de meesten geruisloos verdwenen en je ze bij latere ontmoetingen vlug zou zien wegkijken, was er toch een band. Zij allen, wij, we waren deelnemer geweest. Wij hadden lallend getroost op Henver Hoxha: “genosse, genosse, nur sprecht der genosse Henver Hoxha: genosse, genosse!” We hadden het geprobeerd met de Noord-Koreaanse Kim's, maar dat had niet hetzelfde effect gegeven en de Hoxha-bende had vlug terug de overhand genomen.
Mijn geest heeft mijn lichaam verlaten en de aanleiding was nochtans zo futiel. Het was voor niets nodig geweest. We hadden een modus-vivendi kunnen inbouwen: het materiële voor het lichaam en de gesprekken voor de geest.
Toegegeven: we hadden het er vroeger reeds over gehad en zelfs geprobeerd. Maar de sfeer was al zo verpest dat het lichaam voortdurend riep dat de geest het lichaam afremde. Er zelfs voor zorgde dat het lichaam zich schuldig voelde. Het milieu, de honger, de dorst naar water, zelfs de diaree in de wereld was de schuld van het lichaam. En die tropische storm in de Filipijnen was ontstaan bij het laatste kroegentochtje van het lichaam. Waarop de geest klaagde dat hij niet vrij kon zweven, steeds verplicht was die hedonististische vleeszak van vet en vocht mee te zeulen. En zo eindigde iedere discussie die hoopvol begonnen was in een geschreeuw vol bittere woorden. En zijn we tenslotte uit elkaar gegaan. Om elkaar ademruimte te geven, een nieuwe start, ... Enfin, je herkent dat “-ogen”gewauwel wel. Hun vaktaaltje vol verkleinwoordjes. Hun medelevende ogen en hun vernietigend rapport waarin je je zelf niet herkent, dat beest ben jij niet: dat is zelfs de ander niet.
Hoe pijnlijk ook, we beginnen nu elk een nieuw leven. De geest los van het lichaam. Laat de geest 24u werken, het lichaam zal hem niet langer storen met futiliteiten.
So bee (zoemzoem) it.
Weg met 2011 ! Leve 2012 !
woensdag 20 juli 2011
ISLAMIETEN ONTHOOFDEN IN THAILAND
Islamitische terreurgroep onthoofdt boeddhistische jongens in Thailand; afgelopen jaren al 4000 slachtoffers
Ingediend door copywriter op 20 juli, 2011
Thailand, juli 2011
In de drie zuidelijkste provincies van Thailand: Pattani, Yala en Narathiwat is sinds de verkiezingen het geweld van islamitische groepen weer toegenomen. Onlangs werd een boeddhistische familie vermoord en twee boeddhistische jongens onthoofd door de Pattani Islamic guerrillas.
De Pattani islamisten verspreidden een pamflet in de regio met de tekst: ‘We zullen alle boeddhisten vermoorden, verbranden en vernietigen. Jullie zullen hier nooit in vrede leven’. En: ‘De Pattani islamic guerillas gaan door met het doden van ongelovigen tot Pattani een islamitische staat is’.
Pattani, Yala en Narathiwat liggen aan de grens met Maleisië en de meerderheid van de bevolking is moslim. Madrassa’s hersenspoelen jonge islamitische kinderen. Islamitische terroristische organisaties uit Pakistan en Bangladesh stoken de conflicten op.
In de afgelopen 7 jaar hebben islamitische terreurgroepen ruim 4000 slachtoffers gemaakt onder politieagenten, leraren en boeddhistische monniken, omdat ze een denkwijze zouden verspreiden die haaks staat op de islam.
Ingediend door copywriter op 20 juli, 2011
Thailand, juli 2011
In de drie zuidelijkste provincies van Thailand: Pattani, Yala en Narathiwat is sinds de verkiezingen het geweld van islamitische groepen weer toegenomen. Onlangs werd een boeddhistische familie vermoord en twee boeddhistische jongens onthoofd door de Pattani Islamic guerrillas.
De Pattani islamisten verspreidden een pamflet in de regio met de tekst: ‘We zullen alle boeddhisten vermoorden, verbranden en vernietigen. Jullie zullen hier nooit in vrede leven’. En: ‘De Pattani islamic guerillas gaan door met het doden van ongelovigen tot Pattani een islamitische staat is’.
Pattani, Yala en Narathiwat liggen aan de grens met Maleisië en de meerderheid van de bevolking is moslim. Madrassa’s hersenspoelen jonge islamitische kinderen. Islamitische terroristische organisaties uit Pakistan en Bangladesh stoken de conflicten op.
In de afgelopen 7 jaar hebben islamitische terreurgroepen ruim 4000 slachtoffers gemaakt onder politieagenten, leraren en boeddhistische monniken, omdat ze een denkwijze zouden verspreiden die haaks staat op de islam.
zaterdag 16 juli 2011
WE ZULLEN HEN GOED BEHANDELEN
16-07-11
In 2050 nog slechts 8 procent van Walen katholiek
Uit een studie uitgevoerd door Adrass (Association pour le Développement de la Recherche Appliquée en Sciences Sociales) over religie in Wallonië, blijkt dat het katholieke geloof al veertig jaar in vrije val is. Verwacht wordt dat de desinteresse in het katholicisme ook de volgende decennia verder zal toenemen. Vers L'Avenir bericht over de studie.
Tussen 1967 en 2008 is het aantal dopen gedaald van 92,8 pct tot 54 pct. Trouwen voor de kerk verminderde in Wallonië van 83,5 pct tot 28,8 pct. Een kerkbezoek op zondag nam af van 33,9 pct tot 7,4 pct.
Adrass ziet geen verbetering voor de toekomst. De dalende tendens van de jongste tien jaar zou zich alleen maar voortzetten, zo wordt verwacht. Het aantal katholieken in Wallonië zal afnemen tot 17 pct in 2030 en slechts 8,4 pct twintig jaar later.
In de cijfers zijn enkel de praktiserende katholieken opgenomen. (belga/mvl)
We kunnen ons daarbij nog afvragen of doopsel, huwelijk en begrafenis nog kerkelijke rituelen zijn. Deze sacramenten worden allang van hun gelovige betekenis ontdaan en louter als ceremonie gezien. God is nooit aanwezig aan de feesttafel.
In 2050 nog slechts 8 procent van Walen katholiek
Uit een studie uitgevoerd door Adrass (Association pour le Développement de la Recherche Appliquée en Sciences Sociales) over religie in Wallonië, blijkt dat het katholieke geloof al veertig jaar in vrije val is. Verwacht wordt dat de desinteresse in het katholicisme ook de volgende decennia verder zal toenemen. Vers L'Avenir bericht over de studie.
Tussen 1967 en 2008 is het aantal dopen gedaald van 92,8 pct tot 54 pct. Trouwen voor de kerk verminderde in Wallonië van 83,5 pct tot 28,8 pct. Een kerkbezoek op zondag nam af van 33,9 pct tot 7,4 pct.
Adrass ziet geen verbetering voor de toekomst. De dalende tendens van de jongste tien jaar zou zich alleen maar voortzetten, zo wordt verwacht. Het aantal katholieken in Wallonië zal afnemen tot 17 pct in 2030 en slechts 8,4 pct twintig jaar later.
In de cijfers zijn enkel de praktiserende katholieken opgenomen. (belga/mvl)
We kunnen ons daarbij nog afvragen of doopsel, huwelijk en begrafenis nog kerkelijke rituelen zijn. Deze sacramenten worden allang van hun gelovige betekenis ontdaan en louter als ceremonie gezien. God is nooit aanwezig aan de feesttafel.
donderdag 14 juli 2011
NA HET LEZEN VAN ALAIN DE BOTTON
Na het lezen van ALAIN dE BOTTON:
religie voor ATHEISTEN
Wie een boek wil schrijven moet aan twee voorwaarden voldoen. Ten eerste moet hij een boek schrijven. Ten tweede moet hij dat geplaatst zien te krijgen bij een uitgever die het op zijn beurt wil verkopen aan mensen die het willen lezen. De eerste voorwaarde is niet strikt noodzakelijk: er is een al dan niet eerbaar beroep ontstaan dat ghostwriter heet.
Alain de Botton heeft geen ghostwriter, een ghostwriter voor Alain de Botton bestaat niet. Enerzijds omdat hij aan een hoog tempo boeken produceert, hij is nu aan zijn 10e toe, anderzijds omdat zijn ideeën zo speels-ernstig zijn dat een ghostwriter alles zal verknoeien. Ik ken zijn boeken, het zijn boeken naar mijn hart. Ze hebben een slappe kaft, geen blinkend papier, tussen de tekst verschijnen er niet voortdurend cijfertjes die je verplichten achteraan te gaan neuzen om daar meestal een uitdrukking te vinden waar je niets van snapt. In het slechtste geval staat er achteraan ook nog een boekenlijst met enkele duizenden titels waarvan de auteur hoopt dat je gelooft dat hij die allemaal heeft gelezen. In werkelijkheid heeft hij een uurtje zitten googlen. In een goed boek kun je ook schrijven, liefst met een potlood. Je zet dan vraagtekens en uitroeptekens en woorden die na een paar jaar onleesbaar en zonder betekenis zijn geworden. Zo hoort dat, zo wordt een boek na verloop van jaren een Boek.
Religie voor atheïsten is zo een boek, het geeft trouwens nog een bijkomend voordeel: er staan massa's ouderwetse prentjes in. Prentjes die me doen denken aan de Larousse encyclopedie: zwart-wit en met de eigenschap dat je er blijft naar kijken. Je vergeet zelfs dat er ook letters in het boek staan. Maar terug naar het boek waar we het over hebben, waar iedere intellectueel het over heeft. Waar atheïsten en religieuzen over bekvechten. Religieuzen zien het als een toegeving van een atheïst, het bewijs dat de religieuzen gelijk hebben, altijd gelijk hebben. Zoiets als die atheïst die zich op zijn doodsbed bekeerd. Atheïsten hebben het met het boek heel wat moeilijker. Dat is niet erg want atheïsten zijn gewoon te denken en niet blindelings te geloven. Onze meneer de Botton heeft het niet gemakkelijk gemaakt. In eerste instantie dacht hij niet aan atheïsten maar aan de tweede regel van het boekbedrijf (zie hierboven: het boek moet verkocht worden). Een boek moet een aanlokkende titel hebben, dat doet verkopen. Wie koopt nu een boek over de ontologie van het Sein in de post-pre-natale dimensie? Ach, ik heb al zo een boek, geef me maar dat boek over religie en artiesten. Ziet er veel leuker uit.
Heeft de Botton zijn rede over de haag gegooid, heeft hij het goddelijk licht gezien? In het eerste hoofdstuk zet hij de puntjes op de I. Hij stelt klaar en duidelijk "mijn overtuiging dat God niet bestaat werd nooit aan het wankelen gebracht." Met christenen discussiëren of God bestaat is een leuk tijdverdrijf, maar niet echt spannend meer. Wat doe je dan, als je tot de conclusie gekomen bent dat God uiteraard niet bestaat? Tussen erop af te geven en zich er aan te onderwerpen is er een derde weg: de vrijheid concepten te ontdekken om kwellingen te verzachten. We kunnen religie gebruiken zonder de bovennatuurlijke inhoud van goden, engelen en kabouters te onderschrijven. We moeten beseffen dat we religies hebben uitgevonden om in twee essentiële , nog altijd aanwezige behoeften te voorzien:
- op harmonieuze wijze in gemeenschappen samen te leven. Ik kan hier de schrijver moeilijk volgen. 99,9% van de oorlogen hebben op één of andere manier met religieuze scheidslijnen te maken, zelfs als de werkelijke oorzaak, zoals meestal, economisch is.
- de behoefte om het hoofd te bieden aan afschuwelijk leed. De onderliggende stelling is niet dat secularisme verkeerd is, maar dat we verkeerdelijk ook afstand hebben genomen van een aantal van de nuttigste en aantrekkelijkste aspecten van de godsdiensten. Herhaaldelijk stelt AdB dat atheïsme kil is, juist maar kil. De rede geeft slechts weinig troost, ze verklaart louter. Alain is in buitenlandse kostscholen opgevoed en is een ‘nerd’. Zonder aan Flairpsychologie te doen ligt hier misschien een splinter van de complexe mens die hij is. Een mens die troost zocht en niet vond in de rede of waar hij ook mocht zoeken. En ze dan vond voor een majestueus schilderij op de tonen van Gregoriaanse kerkzangen met als decor het geluid van opengalmende deuren en de exotische geur van wierook?
Alain de Botton schakelt de zelfverdediging in en werpt vooruit dat noch de religieuzen, noch de ongelovigen zullen nalaten zich te ergeren aan zijn boek. Voor de religianten is religie geen buffet met hapjes waar je uit neemt wat je lust en de rest laat voor wat het is. Laten we voor de gemoedsrust maar even buiten beschouwing dat de kerk al eeuwenlang uitsluitend aan buffetmaaltijden doet. Godsdienst à la tête du client, kijken we maar hoe kerkelijke plechtigheden soms nog moeilijk kerkelijk te noemen zijn. We kunnen deze kritiek van de kerk niet ernstig nemen, want ze spelen zelf in die divisie. Dus mogen we kiezen uit hun buffet en mogen we die goden en engelen laten liggen, we lusten geen lucht. Sommige atheïsten steigeren al van zodra ze, al zij het nog van ver, de geur van een pastoorsrok gewaar worden. Zij krijgen het antwoord dat religie geen eigendom is van de godsdiensten. Het is onze eigendom, de gelovigen hebben de religie (met uitzondering van het geloof in bovennatuurlijke scheppers) van ons gestolen. Het zou ons te ver leiden ze allemaal op te sommen, daar zijn al dikke boeken over geschreven. Denken we maar aan de midwinterfeesten die ze gestolen hebben en Kerstmis noemden. We nemen dit feest terug over en laten die kleine over aan het klooster. De kapelletjes, de kruisen langs de weg., …. Ooit waren ze onze heilige bomen waaronder we rechtspraak hielden en feesten met massa’s everzwijnen. Ooit waren het gerespecteerde bronnen met zuiver water, nu hebben ze er een kruisbeeld geplaatst. Geef ons ons zuiver water terug. Het is zelfs niet belangrijk te weten of er tweeduizend jaar geleden een maagd een god heeft gebaard. Naar alle waarschijnlijkheid niet, maar we weten wel dat het geloof in dit wonderlijk verschijnsel gedurende 2000 jaar ontelbare mensen troost heeft gebracht. Geen oplossing, er is nergens een been terug aangegroeid of een doodzieke (laat staan een dode) weer springlevend geworden. Wat het bestuderen waard is, dat zijn niet de mirakels maar de troost die de religie biedt. Wij, arme seculieren zijn voor troost bij immens verdriet afhankelijk van vrienden en familie. Maar bidden voor een foto van de heilige Vermeersch zal ons geen troost geven.
Zo stelt de Botton dat we moeten terug in handen nemen wat ze ons hebben afgenomen. Maar moeten we nu rooftochten naar de kerken ondernemen en de kunst terug seculier bezit maken? Op korte termijn is dit waarschijnlijk niet te verwezenlijken. Maar dat belet ons niet van kunst te genieten, want het is onze kunst. We moeten Michelangelo of Rubens niet beschimpen omdat ze hoofdzakelijk christelijke motieven maakten. Maar hoe mooi zijn ze niet, onze Rubens en Michelangelo. Alain de Botton spreekt op dezelfde basis nog over architectuur, ceremonies, instituten, onderwijs, goedheid, … Laat ons ook nieuwe kunst en architectuur maken, maar laten we tegelijk en in afwachting gebruik maken van de schoonheid van de kathedraal die er al 750 jaar.
Soms trapt de Botton in de val van de selectiviteit van de gelovigen. Soms krijg je de neiging te denken dat alle goede en schone zaken op aarde vanuit de religie komen, dat de seculieren de schoonheid en de kunst hebben weggeworpen samen met de goden. Niets is minder waar. De periode van 2000 jaar waarin de westerse mensheid evolueerde van Kelt tot homo nintendus, was een periode waarin de ontwikkeling en wetenschap geremd werden door het geloof, waarin schijnheiligheid de kleine man steeds weer in armoede, ziekte en dood dreef. Dat er in die omstandigheden nog schoonheid overbleef, dat is een echt mirakel. Maar geen mirakel dat we aan een god te danken hebben maar uitsluitend aan onszelf.
Ivan Basyn
religie voor ATHEISTEN
Wie een boek wil schrijven moet aan twee voorwaarden voldoen. Ten eerste moet hij een boek schrijven. Ten tweede moet hij dat geplaatst zien te krijgen bij een uitgever die het op zijn beurt wil verkopen aan mensen die het willen lezen. De eerste voorwaarde is niet strikt noodzakelijk: er is een al dan niet eerbaar beroep ontstaan dat ghostwriter heet.
Alain de Botton heeft geen ghostwriter, een ghostwriter voor Alain de Botton bestaat niet. Enerzijds omdat hij aan een hoog tempo boeken produceert, hij is nu aan zijn 10e toe, anderzijds omdat zijn ideeën zo speels-ernstig zijn dat een ghostwriter alles zal verknoeien. Ik ken zijn boeken, het zijn boeken naar mijn hart. Ze hebben een slappe kaft, geen blinkend papier, tussen de tekst verschijnen er niet voortdurend cijfertjes die je verplichten achteraan te gaan neuzen om daar meestal een uitdrukking te vinden waar je niets van snapt. In het slechtste geval staat er achteraan ook nog een boekenlijst met enkele duizenden titels waarvan de auteur hoopt dat je gelooft dat hij die allemaal heeft gelezen. In werkelijkheid heeft hij een uurtje zitten googlen. In een goed boek kun je ook schrijven, liefst met een potlood. Je zet dan vraagtekens en uitroeptekens en woorden die na een paar jaar onleesbaar en zonder betekenis zijn geworden. Zo hoort dat, zo wordt een boek na verloop van jaren een Boek.
Religie voor atheïsten is zo een boek, het geeft trouwens nog een bijkomend voordeel: er staan massa's ouderwetse prentjes in. Prentjes die me doen denken aan de Larousse encyclopedie: zwart-wit en met de eigenschap dat je er blijft naar kijken. Je vergeet zelfs dat er ook letters in het boek staan. Maar terug naar het boek waar we het over hebben, waar iedere intellectueel het over heeft. Waar atheïsten en religieuzen over bekvechten. Religieuzen zien het als een toegeving van een atheïst, het bewijs dat de religieuzen gelijk hebben, altijd gelijk hebben. Zoiets als die atheïst die zich op zijn doodsbed bekeerd. Atheïsten hebben het met het boek heel wat moeilijker. Dat is niet erg want atheïsten zijn gewoon te denken en niet blindelings te geloven. Onze meneer de Botton heeft het niet gemakkelijk gemaakt. In eerste instantie dacht hij niet aan atheïsten maar aan de tweede regel van het boekbedrijf (zie hierboven: het boek moet verkocht worden). Een boek moet een aanlokkende titel hebben, dat doet verkopen. Wie koopt nu een boek over de ontologie van het Sein in de post-pre-natale dimensie? Ach, ik heb al zo een boek, geef me maar dat boek over religie en artiesten. Ziet er veel leuker uit.
Heeft de Botton zijn rede over de haag gegooid, heeft hij het goddelijk licht gezien? In het eerste hoofdstuk zet hij de puntjes op de I. Hij stelt klaar en duidelijk "mijn overtuiging dat God niet bestaat werd nooit aan het wankelen gebracht." Met christenen discussiëren of God bestaat is een leuk tijdverdrijf, maar niet echt spannend meer. Wat doe je dan, als je tot de conclusie gekomen bent dat God uiteraard niet bestaat? Tussen erop af te geven en zich er aan te onderwerpen is er een derde weg: de vrijheid concepten te ontdekken om kwellingen te verzachten. We kunnen religie gebruiken zonder de bovennatuurlijke inhoud van goden, engelen en kabouters te onderschrijven. We moeten beseffen dat we religies hebben uitgevonden om in twee essentiële , nog altijd aanwezige behoeften te voorzien:
- op harmonieuze wijze in gemeenschappen samen te leven. Ik kan hier de schrijver moeilijk volgen. 99,9% van de oorlogen hebben op één of andere manier met religieuze scheidslijnen te maken, zelfs als de werkelijke oorzaak, zoals meestal, economisch is.
- de behoefte om het hoofd te bieden aan afschuwelijk leed. De onderliggende stelling is niet dat secularisme verkeerd is, maar dat we verkeerdelijk ook afstand hebben genomen van een aantal van de nuttigste en aantrekkelijkste aspecten van de godsdiensten. Herhaaldelijk stelt AdB dat atheïsme kil is, juist maar kil. De rede geeft slechts weinig troost, ze verklaart louter. Alain is in buitenlandse kostscholen opgevoed en is een ‘nerd’. Zonder aan Flairpsychologie te doen ligt hier misschien een splinter van de complexe mens die hij is. Een mens die troost zocht en niet vond in de rede of waar hij ook mocht zoeken. En ze dan vond voor een majestueus schilderij op de tonen van Gregoriaanse kerkzangen met als decor het geluid van opengalmende deuren en de exotische geur van wierook?
Alain de Botton schakelt de zelfverdediging in en werpt vooruit dat noch de religieuzen, noch de ongelovigen zullen nalaten zich te ergeren aan zijn boek. Voor de religianten is religie geen buffet met hapjes waar je uit neemt wat je lust en de rest laat voor wat het is. Laten we voor de gemoedsrust maar even buiten beschouwing dat de kerk al eeuwenlang uitsluitend aan buffetmaaltijden doet. Godsdienst à la tête du client, kijken we maar hoe kerkelijke plechtigheden soms nog moeilijk kerkelijk te noemen zijn. We kunnen deze kritiek van de kerk niet ernstig nemen, want ze spelen zelf in die divisie. Dus mogen we kiezen uit hun buffet en mogen we die goden en engelen laten liggen, we lusten geen lucht. Sommige atheïsten steigeren al van zodra ze, al zij het nog van ver, de geur van een pastoorsrok gewaar worden. Zij krijgen het antwoord dat religie geen eigendom is van de godsdiensten. Het is onze eigendom, de gelovigen hebben de religie (met uitzondering van het geloof in bovennatuurlijke scheppers) van ons gestolen. Het zou ons te ver leiden ze allemaal op te sommen, daar zijn al dikke boeken over geschreven. Denken we maar aan de midwinterfeesten die ze gestolen hebben en Kerstmis noemden. We nemen dit feest terug over en laten die kleine over aan het klooster. De kapelletjes, de kruisen langs de weg., …. Ooit waren ze onze heilige bomen waaronder we rechtspraak hielden en feesten met massa’s everzwijnen. Ooit waren het gerespecteerde bronnen met zuiver water, nu hebben ze er een kruisbeeld geplaatst. Geef ons ons zuiver water terug. Het is zelfs niet belangrijk te weten of er tweeduizend jaar geleden een maagd een god heeft gebaard. Naar alle waarschijnlijkheid niet, maar we weten wel dat het geloof in dit wonderlijk verschijnsel gedurende 2000 jaar ontelbare mensen troost heeft gebracht. Geen oplossing, er is nergens een been terug aangegroeid of een doodzieke (laat staan een dode) weer springlevend geworden. Wat het bestuderen waard is, dat zijn niet de mirakels maar de troost die de religie biedt. Wij, arme seculieren zijn voor troost bij immens verdriet afhankelijk van vrienden en familie. Maar bidden voor een foto van de heilige Vermeersch zal ons geen troost geven.
Zo stelt de Botton dat we moeten terug in handen nemen wat ze ons hebben afgenomen. Maar moeten we nu rooftochten naar de kerken ondernemen en de kunst terug seculier bezit maken? Op korte termijn is dit waarschijnlijk niet te verwezenlijken. Maar dat belet ons niet van kunst te genieten, want het is onze kunst. We moeten Michelangelo of Rubens niet beschimpen omdat ze hoofdzakelijk christelijke motieven maakten. Maar hoe mooi zijn ze niet, onze Rubens en Michelangelo. Alain de Botton spreekt op dezelfde basis nog over architectuur, ceremonies, instituten, onderwijs, goedheid, … Laat ons ook nieuwe kunst en architectuur maken, maar laten we tegelijk en in afwachting gebruik maken van de schoonheid van de kathedraal die er al 750 jaar.
Soms trapt de Botton in de val van de selectiviteit van de gelovigen. Soms krijg je de neiging te denken dat alle goede en schone zaken op aarde vanuit de religie komen, dat de seculieren de schoonheid en de kunst hebben weggeworpen samen met de goden. Niets is minder waar. De periode van 2000 jaar waarin de westerse mensheid evolueerde van Kelt tot homo nintendus, was een periode waarin de ontwikkeling en wetenschap geremd werden door het geloof, waarin schijnheiligheid de kleine man steeds weer in armoede, ziekte en dood dreef. Dat er in die omstandigheden nog schoonheid overbleef, dat is een echt mirakel. Maar geen mirakel dat we aan een god te danken hebben maar uitsluitend aan onszelf.
Ivan Basyn
zondag 3 april 2011
VREDE DANK ZIJ DE ISLAM
De islam, de meest vredelievende aller religies, is weeral wereldwijd aan het moorden geslagen. Overal worden huizen in brand ggestoken, mensen vermoord. Waarom? Ergens in een dorp in de USA heeft een priester een koran verbrand (iets wat moslims per dag duizend keer doen met geschriften die hen niet aanstaan, inclusief de bijbel).
GELUKKIG DAT DE ISLAM ZO VREDELIEVEND IS, ZO VERDRAAGZAAM !!!
GELUKKIG DAT DE ISLAM ZO VREDELIEVEND IS, ZO VERDRAAGZAAM !!!
donderdag 17 maart 2011
DE NIEUWE GOD IS ER
"God zei: ga naar België, want daar is het héél erg"
woensdag 16 maart 2011 om 06u38
Terwijl de Katholieke Kerk schapen verliest, lopen de evangelische gebedshuizen vol. "Ik besefte waarom God mij hierheen gestuurd had. Satan was in België."
© Saskia Vanderstichele uit KNACK.BE http://knack.rnews.be/nl/actualiteit/nieuws/belgie
En daar is God weer. Aan een verschroeiend tempo vermenigvuldigen het aantal kerken zich in dit land: alleen staan er deze keer veelal zwarte missionarissen van de Evangelische Kerk vooraan.
Groot nieuws van hierboven. Niet dat hij het aan de grote klok hangt, maar God is dezer dagen bezig aan een comeback. Terwijl er krantenbijlages gevuld worden over lege kerken, voltrekt er zich in alle stilte een nieuwe christelijke revolutie. In België zijn er vandaag zowat 800 Evangelische Kerken, meer dan een verdubbeling tegenover dertien jaar geleden. Vooral in de arme wijken van de grote steden vermenigvuldigen ze zich alsof het niets is: in Brussel zijn er al meer dan 300, in Antwerpen 112. Vijf jaar geleden waren er nog maar 65 in de Sinjorenstad.
Eigenlijk is ons succes heel gemakkelijk te verklaren, zegt John van der Dussen, secretaris van de Federale Synode van Protestantse en Evangelische Kerken in België. ‘Ik denk dat veel mensen de visie van de Katholieke Kerk wat achterhaald vinden. Vroeger was wat de pastoor zei wet. Maar vandaag voelen mensen dat er iets niet klopt. Celibataire priesters die bijvoorbeeld over het huwelijk of seks praten: dat is niet geloofwaardig. Maar daarom zijn de Grote Vragen natuurlijk nog niet verdwenen. Alleen zoeken mensen vandaag hun antwoorden elders: sommigen in new age, anderen dan weer in de technologie of bij ons. We baseren ons helemaal op de Bijbel. Dat is het grote verschil met de Katholieke Kerk. Daar bestaat er ook een traditie waarop de Bijbel uitgelegd wordt. Vandaar dat er in de Evangelische Kerken bijvoorbeeld geen biecht of celibaat bestaat. Net zomin als er een centraal gezag als het Vaticaan bestaat waar alles beslist wordt.’
De Evangelische Kerken rukken niet alleen in België op. In Latijns Amerika en Afrika groeien ze aan een verschroeiend tempo: vandaag zijn er meer dan een half miljard Evangelische Christenen. En er komen er elke dag bij, het is de snelst groeiende godsdienst op aarde.
Ideale voedingsbodem
Het heeft vooral te maken met de verstedelijking, zegt professor vergelijkende cultuurwetenschap Rik Pinxten van de UGent. ‘In de Derde Wereld groeien de steden elke dag. Die nieuwe sloppenwijken zijn voor die Evangelische Kerken de ideale voedingsbodem. Ze spiegelen mensen een nieuw leven voor, helpen hen een netwerk op te bouwen. Eigenlijk hebben ze ook iets wereldlijks: zeker in Afrika en Latijns-Amerika hebben ze ook een invloed op de politiek. In tegenstelling tot de Katholieke Kerk en de Islam, die dat met lede ogen gade slaan.’
Hier hebben ze die invloed op de politiek niet, zegt de professor. Nog niet. ‘Ze zouden wel willen. In tegenstelling tot Latijns Amerika, hebben wij een oude bevolking. We zijn een moe continent: hier pakt dat niet zo gemakkelijk. Neemt niet weg dat ze zich, naast op migranten, ook op Belgen richten. Hoe meer armen er in onze steden zullen bijkomen, hoe meer succes ze wellicht zullen krijgen. Veel van onze eigen instituten zijn vooral bezig met hun eigen structuren. Terwijl zij zich voor iedereen open stellen. Heel wat taboes zijn ook verdwenen. In de Evangelische Kerk is het bijvoorbeeld geen schande meer om rijk te worden of om een goed leven te hebben.’
Daarnaast spelen ze ook in op een zeker wij-gevoel, zegt de professor. ‘De vorige paus Johannes-Paulus II heeft dat ook in de katholieke kerk terug proberen in te voeren. Naar het voorbeeld van de grote pelgrimages uit zijn jeugd is hij begonnen met de Wereldjongerendagen. Gedeeltelijk is dat ook een succes: er komt veel volk naar die Wereldjongerendagen, maar na afloop halen ze wel tonnen condooms op. Veel jongeren zien dat gewoon als een popfestival waar ze een goede tijd beleven. Maar daar houdt het op. Dàt is het verschil met de Evangelische kerken.’
woensdag 16 maart 2011 om 06u38
Terwijl de Katholieke Kerk schapen verliest, lopen de evangelische gebedshuizen vol. "Ik besefte waarom God mij hierheen gestuurd had. Satan was in België."
© Saskia Vanderstichele uit KNACK.BE http://knack.rnews.be/nl/actualiteit/nieuws/belgie
En daar is God weer. Aan een verschroeiend tempo vermenigvuldigen het aantal kerken zich in dit land: alleen staan er deze keer veelal zwarte missionarissen van de Evangelische Kerk vooraan.
Groot nieuws van hierboven. Niet dat hij het aan de grote klok hangt, maar God is dezer dagen bezig aan een comeback. Terwijl er krantenbijlages gevuld worden over lege kerken, voltrekt er zich in alle stilte een nieuwe christelijke revolutie. In België zijn er vandaag zowat 800 Evangelische Kerken, meer dan een verdubbeling tegenover dertien jaar geleden. Vooral in de arme wijken van de grote steden vermenigvuldigen ze zich alsof het niets is: in Brussel zijn er al meer dan 300, in Antwerpen 112. Vijf jaar geleden waren er nog maar 65 in de Sinjorenstad.
Eigenlijk is ons succes heel gemakkelijk te verklaren, zegt John van der Dussen, secretaris van de Federale Synode van Protestantse en Evangelische Kerken in België. ‘Ik denk dat veel mensen de visie van de Katholieke Kerk wat achterhaald vinden. Vroeger was wat de pastoor zei wet. Maar vandaag voelen mensen dat er iets niet klopt. Celibataire priesters die bijvoorbeeld over het huwelijk of seks praten: dat is niet geloofwaardig. Maar daarom zijn de Grote Vragen natuurlijk nog niet verdwenen. Alleen zoeken mensen vandaag hun antwoorden elders: sommigen in new age, anderen dan weer in de technologie of bij ons. We baseren ons helemaal op de Bijbel. Dat is het grote verschil met de Katholieke Kerk. Daar bestaat er ook een traditie waarop de Bijbel uitgelegd wordt. Vandaar dat er in de Evangelische Kerken bijvoorbeeld geen biecht of celibaat bestaat. Net zomin als er een centraal gezag als het Vaticaan bestaat waar alles beslist wordt.’
De Evangelische Kerken rukken niet alleen in België op. In Latijns Amerika en Afrika groeien ze aan een verschroeiend tempo: vandaag zijn er meer dan een half miljard Evangelische Christenen. En er komen er elke dag bij, het is de snelst groeiende godsdienst op aarde.
Ideale voedingsbodem
Het heeft vooral te maken met de verstedelijking, zegt professor vergelijkende cultuurwetenschap Rik Pinxten van de UGent. ‘In de Derde Wereld groeien de steden elke dag. Die nieuwe sloppenwijken zijn voor die Evangelische Kerken de ideale voedingsbodem. Ze spiegelen mensen een nieuw leven voor, helpen hen een netwerk op te bouwen. Eigenlijk hebben ze ook iets wereldlijks: zeker in Afrika en Latijns-Amerika hebben ze ook een invloed op de politiek. In tegenstelling tot de Katholieke Kerk en de Islam, die dat met lede ogen gade slaan.’
Hier hebben ze die invloed op de politiek niet, zegt de professor. Nog niet. ‘Ze zouden wel willen. In tegenstelling tot Latijns Amerika, hebben wij een oude bevolking. We zijn een moe continent: hier pakt dat niet zo gemakkelijk. Neemt niet weg dat ze zich, naast op migranten, ook op Belgen richten. Hoe meer armen er in onze steden zullen bijkomen, hoe meer succes ze wellicht zullen krijgen. Veel van onze eigen instituten zijn vooral bezig met hun eigen structuren. Terwijl zij zich voor iedereen open stellen. Heel wat taboes zijn ook verdwenen. In de Evangelische Kerk is het bijvoorbeeld geen schande meer om rijk te worden of om een goed leven te hebben.’
Daarnaast spelen ze ook in op een zeker wij-gevoel, zegt de professor. ‘De vorige paus Johannes-Paulus II heeft dat ook in de katholieke kerk terug proberen in te voeren. Naar het voorbeeld van de grote pelgrimages uit zijn jeugd is hij begonnen met de Wereldjongerendagen. Gedeeltelijk is dat ook een succes: er komt veel volk naar die Wereldjongerendagen, maar na afloop halen ze wel tonnen condooms op. Veel jongeren zien dat gewoon als een popfestival waar ze een goede tijd beleven. Maar daar houdt het op. Dàt is het verschil met de Evangelische kerken.’
Abonneren op:
Posts (Atom)